نشست تخصصی «جنگ و هنر» با رویکردی توسعه‌محور و هویت‌گرا، به نقش هنر به عنوان هویت ملی و جهانی پرداخت و در این نشست بر تاثیر تولید آثار هنری در زمان جنگ و نیاز جامعه به هنر و هنرمند تاکید شد.

به گزارش کارآفرينان نيوز  نشست تخصصی «جنگ و هنر» با رویکردی توسعه‌محور و هویت‌گرا، با حضور یدالله کابلی، خوشنویس، علی اشرف صندوق آبادی، خوشنویس، سجاد محمد یارزاده،‌ رییس دانشگاه هنرهای اسلامی ایرانی استاد فرشچیان، مهدی خانکه، استادیار هنر اسلامی ایرانی دانشگاه فرشچیان و سیده محبوبه کاظمی دولابی، توسعه‌گر فرهنگی، طراح گردشگری هنری و مدیر مسئول نگارخانه ترانه باران به بررسی تحولات بازار هنر در زمان جنگ و افق‌های آن در دوره گذار به پساجنگ عصر چهارشنبه ۷ مرداد ماه در نگارخانه ترانه باران برگزار شد.
در این نشست، سیده محبوبه کاظمی دولابی، مدیر نگارخانه باران باتوجه به اتفاقات اخیر و جنگ، گفت: عرضه و تقاضا و رفتار خریداران آثار هنری تغییر کرده، همچنین آسیب دیدن برخی مکان‌های فرهنگی هنری، بر اقتصاد و بازار هنر اثر گذاشته است. چگونه می‌توان این موارد را تبیین و راهکارهای آن را بررسی کرد.
وی افزود: حالا با توجه به داشتن منابع غنی فرهنگی هنری، ایرانی‌اسلامی که دو تمدن بزرگ ایران و اسلام با یکدیگر ادغام شده، ما اهالی فرهنگ و هنر چه راهکارهایی می‌توانیم برای برخورد و عبور از اوضاع جنگی و پساجنگی داشته باشیم. در این بین نقش بخش خصوصی و دولتی چه می‌تواند باشد؟ موضوع تنها بحرانی نیست بلکه مبهم نیز است.
هنرهای سنتی، هویت ایرانی در جهان است
در ادامه یدالله کابلی، هنرمند خوشنویس با اشاره به اینکه جامعه هنری در یک ابهام بسیار سنگینی به سر می‌برد، توضیح داد: وضعیت گالری‌دارها که مسئول معرفی و ترویج آثار هنری و هنرمندان به جامعه‌اند، در این ابهام، پیچیده‌تر است.
وی افزود: گالری‌دارها در این ابهام جاری، نه می‌توانند با جامعه علاقه‌مند هماهنگی ایجاد کنند و نه از حمایت‌های دولتی برخوردار هستند، بنابراین کار آنها دشوارتر است.
این هنرمند خوشنویس با اشاره به اینکه هر انسانی در طول حیاتش، برای بقا به ارزش‌های زندگی خودش، فکر می‌کند، بیان کرد: در این راه، شاید هنرمندان این تفکر را دارند که برای کوشش در عرصه هنر، تلاش دارند. همچنین هنر به عنوان ژرف‌ترین موضوع در طول تاریخ، تعریف شده و ایرانی در طول تاریخ و بحران‌های آن، با خلق آثار هنری، خود را زنده نگاه داشته که گواه آن در تمام موزه‌های دنیا، موجود است.
کابلی یادآور شد: در جنگ جهانی دوم، زمانی که کشور چین با خطرهای سهمگینی مواجه شد، تمام آثار هنری و تاریخی منقول در دسترس را در ۷۰۰هزار بسته، به نقطه‌ای امن منتقل کرد تا اگر برای کشورشان اتفاقی افتاد، آثار و فرهنگ‌شان را حفظ کنند.
وی با اشاره به اینکه هنر به عنوان میراثِ گِران، همواره به عنوان سرمایه معنوی و مالی، می‌تواند پشتوانه ملت‌ها باشد، گفت: ایران مهد هنر و گنجینه عظیمی است. به هر موزه‌ای در دنیا سر بزنیم، با آثار نگارگری، تذهیب و خوشنویسی ایران مواجه می‌شویم.
کابلی ادامه داد: آثار هنری و هنرهای سنتی ما، هویت ایران است و در دنیا ما را با هنرمان می‌شناسند. وظیفه ما پاسداری از این فرهنگ و هنر است.
جامعه به هنر و هنرمند نیاز دارد
در ادامه علی‌اشرف صندوق‌آبادی، هنرمند خوشنویس با اشاره به اینکه در این شرایط خاص، صحبت از هنر و اقتصاد هنر، همت ارزشمندی است، گفت: زمانی که بحث از هنر می‌شود، مشخصا بحث از داشته‌ها و ظرفیت‌های هویتی و تمدنی ما است.
وی افزود: ایران به عنوان کشوری متمدن، داشته‌های زیادی از باب هنر دارد. طوری که در طول جنگ، از سیاست مداران دنیا و حتی متجاوزان می‌شنویم که ایران با توجه به داشته‌های تاریخی، فرهنگی، هنری و تمدنی قابل قیاس با دیگر کشورها نیست.
صندوق‌آبادی تصریح کرد: حال، برای پاسداری از این داشته‌ها و تمدن چندهزار ساله ایرانی و اسلامی چه باید کرد. جز ترویج این داشته‌ها، راه دیگری هست. چگونه می‌توان این دارایی‌ها را حفظ و معرفی کرد. اگر حافظ، مولانا، میرعماد (خوشنویس) را به درستی معرفی کنیم، دنیا در برابر ایران زانو می‌زند.
این هنرمند خوشنویس، خاطرنشان کرد: باید برای صیانت از این داشته‌ها به هنر و هنرمند توجه کرد زیرا هنرمند، مسئولیت حفظ این داشته‌ها، پیوند دادن آن از گذشته به حال و ارائه آن را دارد.
صندوق‌آبادی در بحث اقتصاد هنر، توضیح داد: برای بهبود درآمد هنرمند، ابتدا حفظ و ترویج هنر مطرح می‌شود. همچنین بُعد اجتماعی هنر مطرح است، اگر هنر را از جامعه بگیریم چه ابزار آرام‌بخشی برای تلطیف جامعه باقی می‌ماند. جامعه به هنر و هنرمند نیاز دارد و در آخر یک تمدن با هنر ماندگار خواهد شد.

نیاز به تدوین سندی در موارد بحرانی برای هنر داریم
در ادامه سجاد محمد یارزاده، رئیس دانشگاه هنرهای اسلامی ایرانی استاد فرشچیان، با اشاره به اینکه در این شرایط خاص وظیفه وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی و وزارت میراث فرهنگی است که به اینگونه نشست‌ها بپردازد، گفت: البته رسالت هنر این است که دولتی نشود و بخش خصوصی نیز در صحنه باشد.
وی افزود: جنس هنر صلح است نه جنگ، بنابراین باید بزرگ مردان ما کمی از جنس و زبان هنر باشند، زیرا رمز موفقیت ما، دیپلماسی هنر است.
محمد یارزاده خاطرنشان کرد: اگر تاریخ ایران را بررسی کنید، می‌بینید که حاکمان همیشه یا دستی در هنر داشته یا حامی و عاشق هنر بودند. البته داشته‌های خوب نیز حسودهای خوبی هم دارد، چرا غرب به داشته‌های ایران غبطه می‌خورد، زیرا که ایران تاریخی دیرینه دارد.
وی ادامه داد: جنس هنر رفتن به خانه‌ها و مغزها است، هنر مرز ندارد و می‌توان با زبان هنر، با دنیا ارتباط برقرار کرد. اینکه در این وضعیت در اقتصاد هنر چه باید کرد، هنری که مرز ندارد و مقدس است. گفتمان امروز این پرسش را مطرح می‌کند؛ چه باید کرد؟
محمد یارزاده توضیح داد: باید کمی پوست‌اندازی کرد، رویکردمان را عوض کنیم و کمی مشتری مداری کنیم، منظورم تغییر سبک و سخیف شدن خلق هنر نیست. باید با تغییراتی، در آموزش و گالری‌داری، رویکردی نو داشته باشیم. همچنین مسئولان امر، باید در حوزه مالیات و بیمه آثار هنری و فروش و حراج‌ها، تغییراتی را ایجاد کنند.
وی در پایان پیشنهاد داد که نیاز به تدوین سندی در موارد بحرانی چه انسانی و چه طبیعی، برای هنر، بازار و اقتصاد هنر داریم تا هنر و هنرمند ما تاب‌آوری داشته باشد. به طور مثال، گالری‌ها تعطیل شد، اما می‌شد که در حوزه مجازی، جریان هنر را تقویت کرد که متاسفانه جای آن خالی ماند.
تولید اثر هنری، اندوخته‌ای غنی در طول جنگ
در ادامه مهدی خانکه، استادیار هنر اسلامی ایرانی دانشگاه فرشچیان با اشاره به نقل قولی از کتاب هنرمند و زمانه نوشته‌ مارینا تسوتایوا، شاعر برجسته روس گفت: اصیل‌ترین آثار جنگ، در زمان وقوع جنگ خلق شده‌اند.
وی افزود: در شرایط فعلی نمی‌توان از جامعه، توقع خرید آثار هنری داشت، اما می‌توان از تولید آثار حمایت کرد. این شرایط سبب کساد بازار و مارکت هنر می‌شود، اما تولید اثر هنری، اندوخته‌ای غنی در طول جنگ خواهد بود.
خانکه به نقش مهم هنر به عنوان رسانه اشاره کرد و افزود: همین عکس هوایی میناب، چه تکان‌دهنده و اثرگذار بود، طوری که جهان و سیاست‌مداران را وادار به واکنش کرد.
وی ادامه داد: سفارش به هنرمند، ماهیت هنر را خراب می‌کند، هنرمند، خودجوش دست به خلق می‌زند. رسالت ما نشر این آثار است. در طول جنگ دیدیم که به برخی خواننده‌ها با سفارش و تولید سریع، آثار بدی را ارائه دادند، اما آنها که خودجوش کار کردند، تاثیر بیشتر و ماندگاری گذاشتند.

انتهای خبر/